از اين روايت چنين بر مىآيد كه وظيفهء مسلم ( ع ) در كوفه ، تنها به آماده سازى و سازماندهى كوفيان تا آمدن امام و سپس قيام بر ضد حكومت اموى و نوشتن گزارش‌هاى پياپى دربارهء وضعيت اهل كوفه و تحوّلات جارى آن دوره ، محدود نبوده است . بلكه مسلم اين اختيار را داشت كه - در شرايط استثنايى - هر گاه كه مناسب ببيند ، حتى پيش از آمدن امام ( ع ) ، همراه با كوفيان بر ضد امويان قيام كند . اين چيزى بود كه در عمل نيز به وقوع پيوست و مسلم ناچار گشت - به سبب شرايط استثنايى كه پس از دستگيرى هانى بن عروه - در آن روز با همراهانش به قيام مباردت ورزد . مژده شهادت امام ( ع ) به مسلم خبر داد كه فرجام كار وى در اين راه ، نيل به درجهء رفيع شهادت است ، نقل شده است كه هنگام خداحافظى با مسلم در مكّه ، خطاب به وى فرمود : من تو را به كوفه مىفرستم و خداوند آنچه كه دوست مىدارد و خشنود است كار تو را رقم خواهد زد . اميدوارم كه من و تو در مرتبهء شهيدان باشيم . به بركت و يارى خداوند رهسپار شو تابه كوفه در آيى ، چون به شهر در آمدى نزد مؤثّق‌ترين مردمش منزل كن و مردم را به فرمانبردارى من بخوان . اگر ديدى كه همه بر بيعت من اتفاق نظر دارند ، باشتاب به من گزارش بده تا بر اساس آن رفتار كنم ، ان شاء إله تعالى » سپس حسين ( ع ) با او معانقه و خداحافظى كرد و هر دو گريستند . « 1 » پنهان كارى همچنين امام ( ع ) مسلم را به « تقوا ، پنهان كارى و مهربانى » « 2 » سفارش كرد و فرمود كه اگر « مردم را يكدل و منظم شده يافت ، به سرعت ، موضوع را به او گزارش دهد . » « 3 »

--> ( 1 ) - الفتوح ، ج 5 ، ص 36 ، مقتل الخوارزمى ، ج 1 ، ص 196 . ( 2 ) - الارشاد ، ص 186 . ( 3 ) - همان .